telefonumu arıyorum (ama o hep benimleydi)

Sabah telaşıyla evden çıkmaya çalışıyorum. Cüzdan, anahtar... ve telefon! Telefonum nerede? Cebimi kontrol ettim, yok. Masaya baktım, yok. Hızlıca koltuk minderlerini kaldırdım, yatağın altına baktım, hatta buzdolabına bile göz attım (evet, uykulu kafayla her şey mümkün). Sinirlerim gerilmeye başladı, 'Yine mi unuttum bir yerde?' diye söyleniyorum. Tam paniğe kapılmak üzereyken...

telefonumu arıyorum (ama o hep benimleydi): İnsanlık tarihinin en ironik, en absürt arama motoru girişimi. Genellikle cebinde, elinde ya da hatta kulaklık takılıyken "nerede bu lanet şey?" diye sorgularken yakalanan modern zaman insanının dramı. Hele bir de başkasından kendi telefonunu aramasını isteyince yaşanan utanç... paha biçilmez!

Bu durum, modern yaşamda akıllı telefonlarımızın ne kadar ayrılmaz bir parçamız haline geldiğini gösteren yaygın bir anıdır. Onları sürekli yanımızda taşıdığımız için, bazen en yakınımızdaki şeyi bile gözden kaçırabiliyoruz. Bu tür anlar, dijital cihazlarla olan güçlü bağımızı ironik bir şekilde ortaya koyar.